Wspomnienie św. Bonifacego i Filemona
4 września w Martyrologium Rzymskim obchodzone jest wspomnienie św. Bonifacego I, papieża. Warto od razu wyjaśnić, że zestawienie imion Bonifacego i Filemona tego dnia jest wynikiem pomyłki, gdyż Filemon jest postacią biblijną wspominaną 22 listopada. Rzeczywistym powodem tej daty jest upamiętnienie Bonifacego I.
### Podwójny wybór
Bonifacy był rzymskim kapłanem, synem prezbitera Jokundusa. Gdy w grudniu 418 roku zmarł papież Zozym, doszło do nietypowej sytuacji w historii papiestwa – dwie grupy duchownych dokonały równoległych elekcji. Jedna wybrała archidiakona Eulaliusza, druga – dzień później – Bonifacego. Obaj przyjęli sakrę i uważali się za prawowitych biskupów Rzymu, co groziło konfliktem.
### Rozstrzygnięcie cesarza
Spór rozwiązał cesarz Honoriusz, nakazując obu kandydatom opuścić Rzym do czasu wyjaśnienia sprawy przez synod. Gdy Eulaliusz złamał zakaz i wrócił na Wielkanoc 419 roku, cesarz uznał to za samowolę i potwierdził Bonifacego jako prawowitego papieża. Bonifacy, doświadczony tą sytuacją, zwrócił się później do Honoriusza o uregulowanie procedury wyboru, aby w przypadku podwójnej elekcji obaj kandydaci byli automatycznie wykluczeni, a wybór powtarzano.
### Autorytet Rzymu i spór o Illirię
Krótki pontyfikat Bonifacego (418-422) przypadł na okres kształtowania się relacji między Rzymem a Konstantynopolem. Papież skutecznie bronił zwierzchnictwa Stolicy Apostolskiej nad Illirią – prowincją na Bałkanach, o którą ubiegał się patriarcha Konstantynopola. Dzięki poparciu cesarza Teodozjusza II udało mu się utrzymać tę pozycję. Bonifacy wspierał również św. Augustyna w jego sporze z pelagianami, co zaowocowało dedykacją jednego z pism Augustyna specjalnie dla papieża.
### Śmierć
Bonifacy I zmarł 4 września 422 roku i został pochowany przy grobie św. Felicyty na cmentarzu Maksyma przy Via Salaria. To miejsce szczególnie cenił, gdyż wcześniej sam odnowił tamtejszą kaplicę z szacunkiem dla męczennicy Felicyty.
„Ty jesteś Piotr, czyli Skała, i na tej Skale zbuduję Kościół mój.”
Mt 16,18