Wspomnienie św. Ottona, biskupa

1 lipca obchodzone jest wspomnienie św. Ottona z Bambergu, znanego jako apostoł Pomorza. Obchód jest dobrowolny i przypada w kolorze białym. Ta postać ma szczególne znaczenie dla polskiego czytelnika, ponieważ jego misja stanowiła pierwsze na tak dużą skalę zorganizowane działanie chrystianizacyjne prowadzone na zlecenie polskiego władcy.

Kanclerz, który został biskupem

Urodził się około 1060 roku w Szwabii. Przed przyjęciem święceń pracował jako architekt i budowniczy na dworze cesarza Henryka IV, a od 1102 roku pełnił funkcję jego kanclerza. W 1106 roku został biskupem Bambergu – diecezji założonej sto lat wcześniej przez Henryka II z myślą o misji wśród ludów słowiańskich.

Zaproszenie z Krakowa

W 1124 roku, na prośbę księcia Bolesława Krzywoustego, Otton wyruszył na Pomorze – ziemię niedawno podbitą przez Polskę, lecz wciąż pogańską. Pierwsza wyprawa trwała osiem miesięcy i objęła miasta takie jak Pyrzyce, Kamień, Wolin, Szczecin i Kołobrzeg. Otton stosował metodę unikania przymusu: wymagał dobrowolnego chrztu, zabraniał niszczenia świątyń bez zgody mieszkańców i najpierw starał się zjednać lokalnych możnych, a dopiero później przemawiał do szerszych grup.

Powrót po buncie

Po wyjeździe Ottona część wspólnot powróciła do dawnych praktyk, a w Szczecinie wybuchły zamieszki skierowane przeciwko nowym chrześcijanom. W 1128 roku biskup powrócił na Pomorze z drugą misją, skupiając się na utrwaleniu już osiągniętych postępów oraz na terenach zachodniopomorskich, które nie zostały objęte pierwszą wyprawą.

Kult

Zmarł 30 czerwca 1139 roku w Bambergu, ale wspomnienie liturgiczne obchodzone jest 1 lipca. Kanonizował go papież Klemens III w 1189 roku. W Polsce kult św. Ottona utrzymał się głównie na Pomorzu Zachodnim, gdzie patronuje kilku parafiom oraz diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej.

„Wielki już czas, o Panie! Odbierz mi życie, bo nie jestem lepszy od moich przodków.”

1 Krl 19,4