Wspomnienie św. Norberta, biskupa
6 czerwca Kościół katolicki wspomina św. Norberta z Xanten, założyciela zakonu norbertanów. Święto ma charakter dowolny, obchodzone jest w kolorze białym, a data upamiętnia dzień jego śmierci w 1134 roku.
Piorun pod Vreden
Norbert urodził się około 1080 roku w Xanten, w rodzinie związanej z dworem cesarskim. Wychowywał się w luksusie, spędzając czas na dworze Henryka V, uwikłanego w konflikt o inwestyturę z papiestwem. Kluczowym momentem w jego życiu była burza koło Vreden około 1115 roku. Piorun uderzył w pobliżu, a jego koń spłoszył się, powodując upadek Norberta, który na krótko stracił przytomność. Uznał to za znak i porzucił dotychczasowy tryb życia, odmawiając nawet przyjęcia biskupstwa Cambrai, uznając, że nominacja bez zgody papieża byłaby nieważna.
Wędrowny kaznodzieja
W 1115 roku przyjął święcenia kapłańskie i przez kilka lat prowadził życie ubogiego kaznodziei wędrownego. Chodził boso, głosząc pokutę i reformę obyczajów duchowieństwa. Jego działalność wzbudzała entuzjazm wśród wiernych, ale też niechęć części kleru, który widział w nim niewygodny przykład.
Prémontré
25 grudnia 1121 roku w Prémontré, w północnej Francji, Norbert wraz z czterdziestoma towarzyszami złożył śluby zakonne, zakładając Zakon Kanoników Regularnych, znany jako premonstratensi lub norbertanie. Reguła zakonna łączyła życie wspólnotowe kanoników z aktywną pracą duszpasterską na zewnątrz, stanowiąc kompromis między życiem kontemplacyjnym a parafialnym.
Arcybiskup wbrew woli
W 1126 roku papież Honoriusz II mianował Norberta arcybiskupem Magdeburga, choć ten początkowo opierał się tej nominacji, znając trudną sytuację diecezji. Zmarł 6 czerwca 1134 roku. Jego kult został zatwierdzony przez papieża Grzegorza XIII w 1582 roku. Norbertanie i norbertanki dotarli do Polski już w XII wieku; klasztor na krakowskim Zwierzyńcu działa nieprzerwanie od tego czasu.
„Jakże mogliby im głosić, jeśliby nie zostali posłani? Jak to jest napisane: Jak piękne stopy tych, którzy zwiastują dobrą nowinę!”
Rz 10,15