Wspomnienie św. Bonawentury, biskupa i doktora Kościoła

15 lipca Kościół katolicki wspomina św. Bonawenturę z Bagnoregio – franciszkanina, generała zakonu, kardynała i doktora Kościoła. Obchód jest obowiązkowy, w kolorze białym, a data upamiętnia dzień jego śmierci w 1274 roku.

**Paryż, rocznik Tomasza z Akwinu**

Bonawentura urodził się około 1217 roku w Bagnoregio w Lacjum – część źródeł wskazuje na nieco późniejszy rok. Studiował w Paryżu, gdzie wstąpił do zakonu franciszkanów. Wykładał na tamtejszym uniwersytecie równolegle z Tomaszem z Akwinu, z którym był zaangażowany w spór o prawo zakonów żebrzących do nauczania na uczelniach. W 1257 roku obaj otrzymali katedry – Bonawentura jednak zdążył objąć ją tylko formalnie, ponieważ w tym samym roku został wybrany na generała zakonu.

**Drugi założyciel**

Jako generał kierował zakonem przez 17 lat, przejmując odpowiedzialność za najtrudniejszy okres w jego historii. Konflikt między zwolennikami dosłownego ubóstwa a tymi, którzy opowiadali się za zakonem zdolnym prowadzić uniwersytety i duszpasterstwo, wymagał znalezienia kompromisu. Bonawentura wypracował rozwiązanie pośrednie, co przyniosło mu przydomek „drugiego założyciela” zakonu. Napisał również oficjalną biografię św. Franciszka, *Legenda maior*; decyzja o wycofywaniu wcześniejszych żywotów pozostaje przedmiotem dyskusji wśród historyków franciszkanizmu.

**Doktor Seraficki**

Jego dzieła duchowe – *Itinerarium mentis in Deum*, *Breviloquium*, *Lignum vitae*, *De triplici via* – przez wieki kształtowały pobożność zachodnią. Łączyły one precyzyjną scholastyczną konstrukcję z językiem kontemplacji, co zasłużyło mu na przydomek Doktora Serafickiego, nadany oficjalnie przez Sykstusa V w 1588 roku, wraz z tytułem doktora Kościoła. Kanonizowany został przez Sykstusa IV w 1482 roku.

**Sobór w Lyonie**

W 1273 roku Bonawentura został kardynałem-biskupem Albano i jednym z głównych organizatorów drugiego soboru lyońskiego, którego celem było pojednanie z Kościołem greckim. Zmarł 15 lipca 1274 roku, w trakcie trwania obrad.

Wcześniej odegrał kluczową rolę w zakończeniu najdłuższego konklawe w historii Kościoła. Po śmierci Klemensa IV kardynałowie obradowali w Viterbo niemal trzy lata. Bonawentura, wezwany na mediatora, zaproponował rozwiązanie, które doprowadziło w 1271 roku do wyboru Grzegorza X. Nowy papież wynagrodził go tytułem kardynalskim – według tradycji, wysłannicy zastali Bonawenturę przy zmywaniu naczyń w klasztornej kuchni.

„Dlatego się modliłem i dano mi zrozumienie, przyzywałem, i przyszedł na mnie duch Mądrości.”

Mdr 7,7