V Niedziela Wielkiego Postu
Piąta Niedziela Wielkiego Postu, przypadająca dwa tygodnie przed Wielkanocą, jest ostatnią przed Niedzielą Palmową. W roku A czytana jest w niej opowieść o wskrzeszeniu Łazarza – najdłuższa i najbardziej dramatyczna scena cudu w Ewangelii św. Jana.
Trzecie skrutynium
To ostatnie z trzech skrutyniów sprawowanych nad katechumenami. Ciąg trzech niedzielnych perykop Janowych domyka się w sposób zamierzony: woda z rozmowy z Samarytanką, światło z uzdrowienia niewidomego i życie – wszystkie trzy odczytywane jako obrazy tego, co dokonuje się w chrzcie podczas Wigilii Paschalnej.
Betania
Opowieść o Łazarzu wyróżnia się na tle Ewangelii Jana, która zwykle jest powściągliwa w opisie emocji. Jezus przybywa do Betanii cztery dni po pogrzebie, rozmawia z Martą i Marią, słysząc od obu ten sam wyrzut: gdybyś tu był, brat by nie umarł. Scena zawiera najkrótszy werset Biblii: „Jezus zapłakał”. Wskrzeszenie Łazarza jest ostatnim znakiem w narracji Janowej i bezpośrednią przyczyną decyzji o wydaniu Jezusa na śmierć.
Zasłonięte krzyże
Ta niedziela dawniej nazywana była Niedzielą Męki Pańskiej i rozpoczynała okres pasyjny. Z tego porządku pozostał zwyczaj zasłaniania krzyży i obrazów fioletowym suknem – obecnie praktykowany fakultatywnie. Odsłonięcie krzyża następuje dopiero w Wielki Piątek, co czyni z całego okresu symboliczne oczekiwanie.
„Łazarzu, wyjdź na zewnątrz!”
J 11,43