IV Niedziela Wielkiego Postu

Czwarta Niedziela Wielkiego Postu, znana jako Laetare, rozpoczyna się od łacińskiej antyfony *Laetare Ierusalem* („Raduj się, Jerozolimo”). To jedna z dwóch niedziel w roku liturgicznym, gdy kapłan może użyć różowych szat liturgicznych zamiast tradycyjnych fioletowych – drugą jest Gaudete w Adwencie.

#Radość w środku postu

Niedziela Laetare nieprzypadkowo pojawia się w połowie Wielkiego Postu. Przez krótki moment pokuta zostaje przerwana, aby wskazać kierunek, w jakim zmierza ten okres – stąd dawna, ludowa nazwa „mała Wielkanoc”. Podobnie jak w Gaudete, tego dnia dopuszczalne są kwiaty przy ołtarzu oraz pełniejsze użycie organów, czego unika się w pozostałe niedziele postu.

#Niewidomy od urodzenia

Ewangelia roku A opowiada o uzdrowieniu niewidomego od urodzenia. To obowiązkowa perykopa w roku A, a w latach B i C czytana podczas skrutyniów. Historia przedstawia kontrast między uzdrowionym, który stopniowo rozpoznaje Jezusa, a jego rozmówcami, którzy coraz bardziej się zamykają. Słowa „byłem niewidomy, a teraz widzę” są uznawane za najkrótsze wyznanie wiary w Ewangeliach – świadek mówi tylko o swoim doświadczeniu, nie rozstrzygając sporów teologicznych.

#Drugie skrutynium

W tę niedzielę odbywa się drugie skrutynium nad katechumenami. Motyw światła z dzisiejszej Ewangelii nawiązuje bezpośrednio do chrztu, nazywanego w tradycji chrześcijańskiej oświeceniem. Neofici przyjmą chrzest podczas Wigilii Paschalnej, gdy w ciemnym kościele zapłonie paschał.

„Jedno wiem: byłem niewidomy, a teraz widzę.”

J 9,25