V Niedziela Wielkiego Postu

Piąta Niedziela Wielkiego Postu przypada dwa tygodnie przed Wielkanocą i jest ostatnią niedzielą przed Niedzielą Palmową. W roku A czytana jest w niej jedna z najbardziej poruszających scen w Ewangelii św. Jana – opis wskrzeszenia Łazarza, który stanowi najdłuższy i najdramatyczniejszy cud opisany w tej księdze.

Tego dnia obchodzone jest trzecie skrutynium – ostatnie z trzech obrzędów nad katechumenami, przeprowadzanych w kolejne niedziele. Cykl trzech perykop z Ewangelii Jana symbolicznie zamyka się w tej niedzieli: woda przypominająca rozmowę z Samarytanką, światło związane z uzdrowieniem niewidomego oraz życie, które symbolizuje wskrzeszenie Łazarza. Wszystkie te obrazy odnoszą się do tajemnicy chrztu, który katechumeni przyjmą podczas Wigilii Paschalnej.

Opowieść o Łazarzu wyróżnia się na tle innych fragmentów Ewangelii Jana, które zazwyczaj są powściągliwe w opisie emocji. Jezus przybywa do Betanii cztery dni po pogrzebie Łazarza i spotyka się z jego siostrami, Martą i Marią. Obie kierują do Niego podobny zarzut: „Gdybyś tu był, brat by nie umarł”. Ta scena zawiera najkrótszy werset w całej Biblii: „Jezus zapłakał”. Wskrzeszenie Łazarza jest ostatnim znakiem w Ewangelii Jana i bezpośrednią przyczyną decyzji o wydaniu Jezusa na śmierć.

Historycznie niedziela ta nosiła nazwę Niedzieli Męki Pańskiej i rozpoczynała okres pasyjny. Z tego okresu pochodzi zwyczaj zasłaniania krzyży i obrazów fioletowym suknem, praktykowany dziś częściowo, zgodnie z decyzją Konferencji Episkopatu. Sukno zdejmuje się dopiero w Wielki Piątek, podczas liturgii, co nadaje całemu okresowi charakter wizualnego oczekiwania na mękę i śmierć Chrystusa.

„Łazarzu, wyjdź na zewnątrz!”

J 11,43