Święto św. Andrzeja Boboli, prezbitera i męczennika

16 maja obchodzimy święto św. Andrzeja Boboli – jezuity, misjonarza Polesia i jednego z patronów Polski. W kalendarzu polskim ma ono wyższą rangę niż zwykłe wspomnienie, podczas gdy w Kościele powszechnym kult świętego jest lokalny.

Apostoł Polesia

Andrzej Bobola działał na terenach dzisiejszej Białorusi, w regionie religijnie podzielonym między katolicyzm, prawosławie i unię. Jego skuteczność jako kaznodziei i duszpasterza sprawiała, że stawał się niewygodny w napiętym sporze wyznaniowym epoki. Zginął 16 maja 1657 roku w Janowie Poleskim, pojmany przez oddział kozacki. Relacje opisują jego śmierć jako wyjątkowo okrutną, zakończoną odarciem ze skóry.

Kanonizacja po niemal trzech wiekach

Proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny trwał stulecia, przerywany rozbiorami i zmianami politycznymi. Ostatecznie św. Andrzej Bobola został ogłoszony świętym 17 kwietnia 1938 roku przez Piusa XI, wraz z Włochem Giovannim Leonardim i Hiszpanem Salvatore da Horta. Była to pierwsza kanonizacja Polaka od czasów św. Jana Kantego, czyli od 1767 roku. Relikwie świętego, po długiej wędrówce przez Połock, Moskwę i Rzym, spoczywają dziś w sanktuarium w Warszawie.

Patron Polski

Watykańska Kongregacja ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów nadała św. Andrzejowi Boboli tytuł drugorzędnego patrona Polski, odpowiadając na prośbę prymasa Polski kardynała Józefa Glempa. Znany jest jako patron jedności – określenie nawiązuje zarówno do jego pracy na pograniczu wyznań, jak i do przypisywanej mu przepowiedni o odzyskaniu przez Polskę niepodległości.

„Kielich, który Ja mam pić, pić będziecie.”

Mk 10,39