Wspomnienie św. Sarbeliusza Makhluf, prezbitera

Wspomnienie św. Szarbela Makhloufa, znanego również jako Sarbeliusz, libańskiego mnicha maronickiego, obchodzone jest w drugiej połowie lipca. Obchód ma charakter dowolny i jest w kolorze białym.

Rozbieżności w datach

Daty wspomnienia świętego różnią się w zależności od źródła: Kościół maronicki celebruje je w trzecią niedzielę lipca, Martyrologium Rzymskie umieszcza je 24 grudnia – w dniu śmierci – natomiast w polskich kalendarzach liturgicznych spotyka się datę lipcową. Te rozbieżności wynikają z równoległego kultu w obrządku wschodnim i łacińskim.

Dzieciństwo w Bekaa Kafra

Youssef Antoun Makhlouf urodził się 8 maja 1828 roku w Bekaa Kafra, najwyżej położonej wsi Libanu. Jego rodzina była uboga, a ojciec zmarł, gdy chłopiec miał zaledwie trzy lata. Wychowywał się pod opieką dwóch wujów pustelników, co wpłynęło na jego późniejszą decyzję o wstąpieniu do zakonu.

Życie monastyczne w Annaya

W 1851 roku Youssef wstąpił do Libańskiego Zakonu Maronickiego, przyjmując imię Szarbel na cześć męczennika z Edessy z II wieku. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1859 roku w klasztorze św. Marona w Annaya. Przez szesnaście lat żył we wspólnocie klasztornej, pracując fizycznie i studiując pisma Ojców Kościoła.

Pustelnicze życie w górach

W 1875 roku Szarbel uzyskał zgodę na przeniesienie się do pustelni świętych Piotra i Pawła, położonej wysoko w górach nad klasztorem. Spędził tam ostatnie dwadzieścia trzy lata życia w ekstremalnej ascezie: jadł tylko raz dziennie, spał na twardym posłaniu, poświęcając wiele godzin na modlitwę przed Eucharystią. Nie pozostawił po sobie żadnych pism – jego świadectwo wyrażało się wyłącznie w sposobie życia.

Śmierć podczas Mszy Świętej

16 grudnia 1898 roku Szarbel doznał udaru w trakcie sprawowania Eucharystii, w chwili podniesienia. Zmarł osiem dni później, w Wigilię Bożego Narodzenia. Po pogrzebie zaczęto odnotowywać nadzwyczajne zjawiska wokół jego grobu, a późniejsze ekshumacje wykazały, że jego ciało pozostało w nienaruszonym stanie, co było kluczowe w procesie beatyfikacyjnym.

Święty jednoczący ponad podziałami

Paweł VI beatyfikował Szarbela w 1965 roku, na zakończenie Soboru Watykańskiego II, a kanonizował go 9 października 1977 roku. Obecnie jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych świętych Bliskiego Wschodu. Do jego sanktuarium w Annaya pielgrzymują nie tylko chrześcijanie różnych obrządków, ale także muzułmanie i druzowie, co w kontekście wojny domowej w Libanie nabiera szczególnego znaczenia jako postać łącząca ludzi ponad podziałami wyznaniowymi. W Polsce kult św. Szarbela rozwinął się dynamicznie po 2000 roku.

„Kto chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje.”

Mt 16,24