Święto Centralnego Węzła Łączności Ministerstwa Obrony Narodowej im. płk. prof. Kazimierza Drewnowskiego

5 czerwca to data, która w historii tej jednostki powtarza się nieprzypadkowo dwukrotnie: tego dnia w 1998 roku podpisano rozkaz powołujący Centralny Węzeł Łączności Ministerstwa Obrony Narodowej, a siedem lat później – decyzją ministra – ten sam dzień stał się jej dorocznym świętem.

Dlaczego akurat 5 czerwca?

Bo zarządzenie Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego nr 076/org., które powołało do życia Centralny Węzeł Łączności MON, nosi datę 5 czerwca 1998 roku, choć jednostka faktycznie zaczęła działać od 1 stycznia 1999 roku. Decyzją nr 93/MON Ministra Obrony Narodowej z 11 kwietnia 2005 roku ustanowiono doroczne święto CWŁ MON właśnie na 5 czerwca, w symbolicznym nawiązaniu do dnia podpisania rozkazu założycielskiego. Wcześniej, w lipcu 1999 roku, decyzją nr 141/MON wprowadzono także proporczyk na beret oraz odznakę pamiątkową i odznakę rozpoznawczą jednostki.

Kim był patron węzła, płk prof. Kazimierz Drewnowski?

Imię profesora nadano jednostce 18 stycznia 1999 roku. Kazimierz Drewnowski 1 września 1939 roku, dokładnie w dniu wybuchu wojny, objął stanowisko rektora Politechniki Warszawskiej. W czasie okupacji organizował na uczelni tajne nauczanie, za co w 1942 roku został aresztowany przez Niemców i osadzony na Pawiaku, a następnie w obozach koncentracyjnych w Dachau i na Majdanku. Wybór takiego patrona nadaje wojskowej jednostce łączności wymiar wykraczający poza samą technikę – odwołuje się do postawy naukowca, który w najtrudniejszych warunkach nie zrezygnował z kształcenia kolejnego pokolenia inżynierów.

Czy ta jednostka wciąż istnieje pod tą nazwą?

Nie, i to akurat łatwo sprawdzić w oficjalnych decyzjach MON. W 2011 roku Centralny Węzeł Łączności MON został rozformowany, a na jego bazie 1 czerwca 2011 roku powstało Centrum Wsparcia Teleinformatycznego Sił Zbrojnych, które zachowało zarówno patrona, jak i datę święta. W 2019 roku, decyzją nr 44/MON z 21 marca, instytucja zmieniła nazwę po raz kolejny – dziś funkcjonuje jako Regionalne Centrum Informatyki Warszawa, a jej doroczne święto oficjalnie nazywa się Świętem Regionalnego Centrum Informatyki Warszawa. Nazwa z kalendarza – Centralny Węzeł Łączności MON – to więc dziś już nazwa historyczna, choć wciąż powszechnie używana w rocznicowych zestawieniach i kalendarzach imienin.

Skąd sięgają korzenie tej wojskowej łączności?

Tradycję wywodzi się aż z 1944 roku. 20 sierpnia tego roku, na mocy rozkazu Naczelnego Dowódcy Wojska Polskiego nr 8, sformowano w Lublinie 3 samodzielny pułk łączności. Z wydzielonych sił tego pułku powstał Węzeł Łączności Sztabu Generalnego, a w kwietniu 1945 roku Centralny Węzeł Łączności Ministerstwa Wojennego. Latem 1945 roku uruchomiono Węzeł Łączności Sztabu Głównego Wojska Polskiego przy Alejach Ujazdowskich w Warszawie, a we wrześniu tego samego roku powołano dla niego nowy etat w strukturze samodzielnego batalionu łączności. Przez kolejne dekady struktura była wielokrotnie reorganizowana – w 1963 roku Węzeł Łączności MON rozformowano i na jego bazie utworzono dwa odrębne węzły – aż w 1999 roku przyjęła formę, której 5 czerwca obchodzimy dziś jako historyczne już Święto Centralnego Węzła Łączności MON.

Jak wygląda to święto w samej jednostce?

Obchody mają typowo wojskowy, uroczysty charakter: apel z udziałem dowództwa, wręczenie odznaczeń i awansów, złożenie kwiatów pod tablicą upamiętniającą patrona. To także okazja, by przypomnieć młodszym żołnierzom i pracownikom cywilnym, że stojące przy nazwie jednostki „im.” nie jest formalnością – Kazimierz Drewnowski naprawdę zapłacił wysoką cenę za wierność swoim przekonaniom, a jego imię od ćwierćwiecza wiąże się z warszawską łącznością wojskową niezależnie od tego, jak nazywała się kolejna instytucja, która je nosiła.