IV Niedziela Wielkiego Postu

Czwarta Niedziela Wielkiego Postu, znana jako Laetare, nawiązuje do łacińskiej antyfony na wejście: „Raduj się, Jerozolimo”. To jedna z dwóch niedziel w roku liturgicznym, w których kapłan może przywdziać różowe szaty zamiast tradycyjnych fioletowych – drugą jest Gaudete w Adwencie. Umiejscowienie tego dnia w połowie okresu pokuty nie jest przypadkowe; stanowi symboliczne przełamanie postu, zapowiadając radość Wielkanocy, stąd dawna nazwa „mała Wielkanoc”. W tym dniu dopuszczalne są kwiaty przy ołtarzu i bardziej swobodne użycie organów, co w inne niedziele Wielkiego Postu jest ograniczone.

Ewangelia na tę niedzielę (rok A) opowiada o uzdrowieniu niewidomego od urodzenia. Historia koncentruje się na kontraście między stopniowym rozpoznawaniem Jezusa przez uzdrowionego a zamknięciem się widzących rozmówców. Słowa „byłem niewidomy, a teraz widzę” są uznawane za najkrótsze wyznanie wiary w Ewangeliach – świadectwo oparte wyłącznie na osobistym doświadczeniu.

W tę niedzielę odbywa się również drugie skrutynium nad katechumenami. Motyw światła z Ewangelii nawiązuje bezpośrednio do chrztu, nazywanego w tradycji chrześcijańskiej oświeceniem. Neofici przyjmą chrzest podczas Wigilii Paschalnej, gdy w ciemnym kościele zapłonie paschał, symbolizujący zmartwychwstałego Chrystusa.

„Jedno wiem: byłem niewidomy, a teraz widzę.”

J 9,25