Święto św. Katarzyny ze Sieny, dziewicy i doktora Kościoła, patronki Europy

29 kwietnia Kościół wspomina św. Katarzynę ze Sieny, wybitną postać XIV wieku – dominikańską tercjarkę, doktora Kościoła i patronkę Europy. Data wspomnienia przypada zawsze w okresie wielkanocnym, który trwa 50 dni od Niedzieli Zmartwychwstania, wypadającej najpóźniej 25 kwietnia.

**Katarzyna – niezwykła kobieta bez formalnego wykształcenia i urzędu**
Urodziła się w 1347 roku w Sienie jako córka farbiarza, w rodzinie liczącej ponad dwadzieścia dzieci. Nie wstąpiła do klasztoru w ścisłym tego słowa znaczeniu – żyła jako tercjarka dominikańska, przestrzegając reguły zakonnej, ale pozostając w świecie. Nie miała formalnego wykształcenia, a nauczyła się pisać dopiero w późniejszych latach życia. Większość swoich tekstów dyktowała.

Jej korespondencja kierowana była do najważniejszych osób ówczesnej Europy: kardynałów, królowej Neapolu, władz miejskich włoskich republik i papieży. Najsłynniejszym osiągnięciem Katarzyny było doprowadzenie do powrotu papieża Grzegorza XI z Awinionu do Rzymu w 1377 roku, co zakończyło trwającą 70 lat tzw. niewolę awiniońską papiestwa. Mimo jej starań, Kościół pogrążył się wkrótce w wielkiej schizmie zachodniej, której nie udało się zapobiec.

**„Dialog o Bożej Opatrzności” – duchowe arcydzieło**
Jej najważniejszym dziełem jest „Dialog o Bożej Opatrzności”, spisany w formie rozmowy duszy z Bogiem. To tekst, który – obok obszernej korespondencji – stał się podstawą decyzji papieża Pawła VI z 1970 roku o nadaniu Katarzynie tytułu doktora Kościoła. Razem ze św. Teresą z Ávili była pierwszą kobietą uhonorowaną tym tytułem.

**Patronka Europy i mediator**
W 1999 roku Jan Paweł II ogłosił św. Katarzynę ze Sieny współpatronką Europy w liście apostolskim „Spes aedificandi”. Zmarła w Rzymie w 1380 roku, w wieku 33 lat. Jest również patronką Włoch oraz – ze względu na swoją rolę w mediacji – osób zajmujących się pojednaniem zwaśnionych stron. Jej życie i działalność pozostają inspiracją dla wiernych i symbolem oddziaływania wiary w życiu publicznym.