Wniebowstąpienie Pańskie

Uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego celebruje moment kończący ziemską obecność Chrystusa po Jego zmartwychwstaniu. Według Dziejów Apostolskich, Jezus ukazywał się uczniom przez czterdzieści dni, co stało się podstawą dla kanonicznego terminu obchodów – czwartku czterdziestego dnia po Wielkanocy.

Dlaczego w Polsce w niedzielę

W Polsce uroczystość ta obchodzona jest jednak w niedzielę, jako siódma Niedziela Wielkanocna. Zmianę tę wprowadzono na mocy decyzji watykańskiej Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów z 4 marca 2003 roku, a po raz pierwszy w nowym terminie świętowano ją w 2004 roku. Powodem była praktyczność – czwartek w Polsce jest dniem roboczym, a uroczystość Wniebowstąpienia należy do świąt nakazanych, co utrudniało uczestnictwo we Mszy ze względu na obowiązki zawodowe. Podobne rozwiązanie przyjęto w wielu krajach, choć niektóre, jak Niemcy czy Austria, gdzie czwartek pozostaje dniem wolnym, zachowały pierwotny termin.

Co opisują teksty

Ewangelia św. Łukasza i Dzieje Apostolskie opisują tę scenę z tym samym akcentem: uczniowie zostają wezwani, by przestać wpatrywać się w niebo. Wniebowstąpienie nie jest tu przedstawione jako pożegnanie czy koniec, lecz jako przekazanie misji – bezpośrednio poprzedza je polecenie głoszenia Ewangelii wszystkim narodom.

Dziewięć dni oczekiwania

Od Wniebowstąpienia do Zesłania Ducha Świętego upływa dziewięć dni. W tym czasie apostołowie, wraz z Maryją, przebywają w Wieczerniku na modlitwie. Okres ten stał się źródłem praktyki nowenny – dziewięciodniowej modlitwy przed ważnymi wydarzeniami, która w różnych formach jest kontynuowana w Kościele do dziś.

„Ten Jezus, wzięty od was do nieba, przyjdzie tak samo, jak widzieliście Go wstępującego do nieba.”

Dz 1,11