Niedziela Wielkanocna

Niedziela Zmartwychwstania Pańskiego, najstarsze i najważniejsze święto chrześcijaństwa, stanowi punkt odniesienia dla wyznaczania innych świąt ruchomych w roku. Obchodzona jest w pierwszą niedzielę po pierwszej wiosennej pełni Księżyca, co przypada między 22 marca a 25 kwietnia. W Polsce jest to dzień ustawowo wolny od pracy.

Liturgicznie święto rozpoczyna się nie o poranku, lecz w Wielką Sobotę wieczorem, poprzez Wigilię Paschalną – najdłuższą i najbardziej rozbudowaną liturgię w roku, składającą się z czterech części: światła, słowa, chrzcielnej i eucharystycznej. Rytuał zaczyna się przed kościołem od poświęcenia ognia, z którego zapala się paschał – symbol zmartwychwstałego Chrystusa. Wniesiony do ciemnej świątyni, rozświetla ją, zapalając świece wiernych. Wigilia Paschalna jest również momentem, gdy dorośli katechumeni przyjmują chrzest.

Wieńczy ją procesja rezurekcyjna z Najświętszym Sakramentem, ogłaszająca zmartwychwstanie. W Polsce procesja ta często odbywa się o świcie w niedzielny poranek, a poranna Msza nazywana jest rezurekcją.

Po powrocie z kościoła rodziny zasiadają do śniadania, rozpoczynającego się od życzeń i dzielenia się poświęconym jajkiem. Na stole królują wędliny, chrzan, żurek lub biały barszcz oraz wypieki, takie jak baba i mazurek. W przeciwieństwie do postnej Wigilii Bożego Narodzenia, śniadanie wielkanocne jest radosne, głośne i mięsne.

Wielkanoc nie kończy się w niedzielę – kolejne siedem dni tworzy oktawę, w której każdy dzień obchodzony jest jak uroczystość. Cały okres wielkanocny trwa 50 dni, aż do Zesłania Ducha Świętego.

„Nie ma Go tu, bo zmartwychwstał, jak powiedział.”

Mt 28,6