Wspomnienie najświętszego imienia Jezus

3 stycznia obchodzimy wspomnienie Najświętszego Imienia Jezus, które w kalendarzu liturgicznym jest świętem dowolnym. Kapłani mogą tego dnia odprawiać Mszę z formularza o Imieniu Jezus lub kontynuować liturgię dnia powszedniego okresu Narodzenia Pańskiego. W polskiej tradycji ludowej dzień ten nazywany jest imieninami Pana Jezusa, choć nie wiąże się z obowiązkiem uczestnictwa we Mszy.

Cześć oddawana samemu imieniu Chrystusa rozwinęła się w średniowieczu, a szczególnie przyczynił się do tego franciszkanin Bernardyn ze Sieny (1380-1444). Podczas kazań przerywał on wywód, podnosząc tabliczkę z monogramem IHS, który pochodzi od greckiego zapisu imienia Jezus i jest również odczytywany jako skrót łacińskiej formy *Iesus Hominum Salvator* (Jezus Zbawiciel ludzi). Monogram ten przejęli później jezuici, przez co jest dziś często kojarzony właśnie z Towarzystwem Jezusowym.

Święto Najświętszego Imienia Jezus zostało wprowadzone w 1530 roku przez papieża Klemensa VII dla franciszkanów, a na cały Kościół rozszerzył je Innocenty XIII w 1721 roku. Pius X ustalił je na niedzielę po Nowym Roku, a jeśli takiej niedzieli nie było, obchodzono je 2 stycznia. Reforma liturgiczna po Soborze Watykańskim II usunęła to święto, uznając, że imię Jezus jest już wystarczająco obecne w liturgii Narodzenia Pańskiego. W 2002 roku Jan Paweł II przywrócił je w trzecim wydaniu wzorcowym Mszału Rzymskiego jako wspomnienie dowolne, obchodzone 3 stycznia.

Hebrajskie imię *Jeszua* (Jozue) oznacza „Jahwe zbawia” i nie jest jedynie etykietą, ale zapowiedzią misji Jezusa. Katechizm Kościoła Katolickiego podkreśla, że modlitwa chrześcijańska od początku kończy się wezwaniem imienia Jezusa. Z tą tradycją związany jest również zwyczaj skłaniania głowy przy wymawianiu imienia Zbawiciela podczas liturgii oraz średniowieczny hymn *Iesu dulcis memoria*, który od wieków przypisywany jest kręgowi św. Bernarda z Clairvaux i wychwala słodycz tego imienia.

„I nie ma w żadnym innym zbawienia, gdyż nie dano ludziom pod niebem żadnego innego imienia, w którym moglibyśmy być zbawieni.”

Dz 4,12