Wspomnienie najświętszego imienia Jezus

3 stycznia Kościół katolicki obchodzi wspomnienie Najświętszego Imienia Jezus. Jest to święto dowolne, co oznacza, że duchowni mogą wybrać formularz mszalny dedykowany temu imieniu lub kontynuować liturgię dnia powszedniego okresu Narodzenia Pańskiego. W Polsce dzień ten bywa nazywany imieninami Pana Jezusa, choć nie wiąże się z obowiązkiem uczestnictwa we Mszy. Kolor szat liturgicznych jest biały.

Kult imienia Jezus rozwinął się w średniowieczu za sprawą franciszkanina Bernardyna ze Sieny (1380-1444), który podczas kazań przerywał wywód, podnosząc tabliczkę z monogramem IHS. Symbol ten, wywodzący się od greckiego zapisu imienia Jezus, odczytywany jest także jako skrót łacińskiego wyrażenia Iesus Hominum Salvator (Jezus Zbawiciel ludzi). Monogram ten przejęli później jezuici, przez co dziś często kojarzy się właśnie z Towarzystwem Jezusowym.

W 1530 roku papież Klemens VII zezwolił franciszkanom na obchodzenie święta Najświętszego Imienia Jezus. W 1721 roku Innocenty XIII rozszerzył je na cały Kościół. Pius X ustalił datę na niedzielę po Nowym Roku lub 2 stycznia, jeśli takiej niedzieli nie było. Po reformie kalendarza po Soborze Watykańskim II święto zostało usunięte, ale w 2002 roku Jan Paweł II przywrócił je jako wspomnienie dowolne, obchodzone 3 stycznia.

Hebrajskie imię Jeszua (Jezus) oznacza „Jahwe zbawia”. Nie jest to jedynie etykieta, ale zapowiedź misji Zbawiciela. Katechizm Kościoła Katolickiego (nn. 430-435) podkreśla, że modlitwa chrześcijańska od początku kończy się wezwaniem imienia Jezusa. Tradycja ta wyraża się także w geście skłonienia głowy podczas wymawiania imienia Jezus w liturgii oraz w średniowiecznym hymnie Iesu dulcis memoria, przypisywanym kręgowi św. Bernarda z Clairvaux.

„I nie ma w żadnym innym zbawienia, gdyż nie dano ludziom pod niebem żadnego innego imienia, w którym moglibyśmy być zbawieni.”

Dz 4,12