Dzień Matki Bożej Różańcowej

Wspomnienie Najświętszej Maryi Panny Różańcowej obchodzimy 7 października, w rocznicę zwycięskiej bitwy pod Lepanto z 1571 roku, gdzie flota Świętej Ligi pokonała Imperium Osmańskie. To zwycięstwo przypisano modlitwie różańcowej, do której przed bitwą wezwał papież Pius V, szczególnie apelując do bractw różańcowych.

Pius V ustanowił to święto rok po bitwie, początkowo pod nazwą Matki Bożej Zwycięskiej. Już w kolejnym roku Grzegorz XIII zmienił je na Święto Różańca. W 1716 roku Klemens XI rozszerzył je na cały Kościół po kolejnym zwycięstwie nad Turkami, przesuwając jednocześnie obchody na pierwszą niedzielę października. Pius X powrócił do stałej daty 7 października w 1913 roku, i tak pozostaje do dziś.

To wspomnienie dało początek tradycji poświęcania całego października modlitwie różańcowej. Nabożeństwa różańcowe odprawiane są codziennie wieczorem i są jedną z najpopularniejszych form pobożności w polskich parafiach. Różaniec w obecnej formie ukształtował się przez wieki, dzieląc się na tajemnice: radosne, bolesne i chwalebne. W 2002 roku Jan Paweł II dodał do nich tajemnice światła.

Nazwa różańca pochodzi od łacińskiego *rosarium* – ogrodu różanego lub wieńca z róż. W średniowieczu modlitwy różańcowe symbolizowały kwiaty składane Maryi. Wspomnienie Najświętszej Maryi Panny Różańcowej ma rangę obowiązkową, co oznacza, że jest obchodzone w całym Kościele powszechnym, a nie tylko w miejscach o szczególnym kulcie.

„Bądź pozdrowiona, pełna łaski, Pan z Tobą.”

Łk 1,28