Imieniny Otokara

Imię, które przybyło z Czech

Imię Otakar trafiło do języka polskiego raczej z języka czeskiego niż bezpośrednio z niemieckiego. W średniowiecznych Czechach było to jedno z wielkich imion dynastycznych: nosiło je w XIII wieku dwóch władców z dynastii Przemyślidów – Przemyśl Otakar I i Przemyśl Otakar II – a drugi z nich na krótko zjednoczył królestwo rozciągające się od Śląska aż po Adriatyk. Polscy kronikarze dobrze znali tych królów, ponieważ Czechy były zarówno sąsiadem, jak i rywalem, a czeska pisownia „Otakar” występowała na przemian z polonizowaną formą „Otokar”, w zależności od skryby.

Rzadkie, ale zachowane w kalendarzu

W Polsce imię to nigdy nie stało się popularnym wyborem przy nadawaniu imion. Należy do tej grupy imion germańskich, które weszły do języka za pośrednictwem słowiańskiego sąsiada i przetrwały głównie w almanachach; tam, gdzie się pojawia, zazwyczaj występuje w rodzinach o czeskich lub morawskich powiązaniach albo jako celowo archaiczny wybór. Jego prestiż literacki w języku czeskim jest znaczny — poeta symbolista Otokar Březina oraz krytyk i tłumacz Otokar Fischer sprawili, że stało się ono znane czytelnikom w całej Europie Środkowej.

Otakar czy Ottokar?

W anglojęzycznej literaturze poświęconej średniowiecznej Europie Środkowej w odniesieniu do królów czeskich stosuje się zazwyczaj niemiecką pisownię „Ottokar”, więc ten sam władca może pojawić się jako Přemysl Otakar II w książce czeskiej, a jako Ottokar II w angielskiej. W języku polskim zachowuje się pojedyncze „t” i przez cały czas pisze się „Otokar”.