I Niedziela Adwentu

Pierwsza Niedziela Adwentu rozpoczyna nowy rok liturgiczny, który – w przeciwieństwie do kalendarzowego – liczony jest od tego właśnie dnia. Wypada między 27 listopada a 3 grudnia, zawsze cztery tygodnie przed Bożym Narodzeniem. W tym czasie zmienia się również cykl czytań mszalnych, oznaczanych literami A, B i C, co pozwala wiernym usłyszeć w ciągu trzech lat znaczną część Ewangelii.

Dwa etapy jednego okresu

Adwent często bywa sprowadzany do prostego „oczekiwania na święta”, ale liturgicznie dzieli się na dwa wyraźnie różne etapy. Pierwszy, od początku Adwentu do 16 grudnia, koncentruje się na powtórnym przyjściu Chrystusa na końcu czasów – stąd czytania o czujności i znakach końca. Dopiero drugi etap, od 17 do 24 grudnia, jest bezpośrednim przygotowaniem do Narodzenia Pańskiego. Ewangelia pierwszej niedzieli należy do tego pierwszego nurtu i stanowi wezwanie do czuwania.

Wieniec adwentowy i pierwsza świeca

W tę niedzielę zapala się pierwszą z czterech świec wieńca adwentowego. Sam wieniec – wykonany z gałązek iglastych – symbolizuje wieczność Boga, bez początku i końca, a zieleń jest znakiem nadziei życia wbrew zimowej martwocie. Trzy świece są zwykle fioletowe, a czwarta, przeznaczona na trzecią niedzielę, często ma kolor różowy.

Roraty – wyjątkowa tradycja

W Polsce charakterystyczną formą pobożności adwentowej są roraty – Msze wotywne ku czci Maryi, odprawiane wcześnie rano lub wieczorem, często przy zgaszonych światłach i świecach niesionych przez wiernych. Nazwa pochodzi od łacińskiej antyfony Rorate caeli desuper („Niebiosa, spuśćcie rosę”). Przy ołtarzu umieszcza się roratkę – świecę ozdobioną wstążką i zieloną gałązką, symbolizującą Maryję oczekującą narodzin Syna.

Fiolet szat liturgicznych, powściągliwy wystrój kościoła – brak kwiatów przy ołtarzu, wyciszona muzyka – podkreślają, że Adwent to czas oczekiwania, a nie samego świętowania.

„Uważajcie, czuwajcie, bo nie wiecie, kiedy czas ten nadejdzie.”

Mk 13,33