Światowy Dzień Bicia Rekordów

Światowy Dzień Bicia Rekordów obchodzony jest 12 listopada i stanowi wyjątkowe święto nietypowe, które zachęca do działania, a nie do refleksji. Inicjatywa ta, powstała w 2005 roku z inicjatywy redakcji Księgi Rekordów Guinnessa, szybko zyskała popularność w szkołach, klubach sportowych i lokalnych społecznościach. Warto zaznaczyć, że oficjalna data Guinness World Records Day jest ruchoma i zmienia się co roku, podczas gdy w kalendarzach świąt nietypowych utrwaliła się data 12 listopada.

Geneza Światowego Dnia Bicia Rekordów

Zgodnie z informacjami podanymi przez wydawnictwo, święto to zostało ustanowione, aby uczcić Księgę Rekordów Guinnessa jako najlepiej sprzedającą się książkę objętą prawem autorskim w historii. Idea polega na tym, aby zachęcić ludzi do osobistych wyczynów, zamiast jedynie czytania o osiągnięciach innych. Od 2005 roku w tym terminie odbywają się setki prób bicia rekordów na całym świecie, zarówno zbiorowe, jak i indywidualne, przygotowywane często przez wiele miesięcy.

Początki Księgi Rekordów Guinnessa

Historia Księgi Rekordów Guinnessa rozpoczęła się w 1951 roku, kiedy Hugh Beaver, dyrektor zarządzający browaru Guinness, pokłócił się podczas polowania w Irlandii o to, który ptak łowny jest najszybszy w Europie. Brak odpowiedniej książki z danymi skłonił go do zlecenia jej opracowania bliźniakom Norrisowi i Rossowi McWhirterom. Pierwsze wydanie ukazało się w 1955 roku i szybko stało się bestsellerem.

Procedura bicia rekordu krok po kroku

Aby pobić rekord, należy przejść przez szczegółową procedurę, która obejmuje:

• zgłoszenie kategorii do redakcji Księgi Rekordów Guinnessa, co może zostać odrzucone, jeśli wynik nie jest obiektywnie mierzalny;
• otrzymanie szczegółowych wytycznych dotyczących kryteriów uznania rekordu;
• zapewnienie niezależnych świadków, a w niektórych kategoriach także obecności sędziego;
• nagranie całej próby, wykonanie pomiarów, zebranie zdjęć i oświadczeń uczestników;
• wysłanie dokumentacji i oczekiwanie na wielotygodniową weryfikację przez redakcję.

Warto zauważyć, że wiele prób kończy się niepowodzeniem nie z powodu słabego wyniku, ale z powodu niedostatecznej dokumentacji.

Rekordy, które pozostają niepobite od lat

Niektóre rekordy utrzymują się od dziesięcioleci, ponieważ są trudne lub niemożliwe do powtórzenia. Przykłady obejmują:

• najdłuższą brodę świata (5,33 metra), należącą do Norwega Hansa Langsetha, zmarłego w 1927 roku;
• najwyższego zmierzonego człowieka, Amerykanina Roberta Wadlowa (272 cm);
• najdłuższą udokumentowaną długość życia, należącą do Francuzki Jeanne Calment (122 lata i 164 dni, od 1997 roku).

Oprócz tych poważnych rekordów istnieją także kategorie absurdalne i zabawne, takie jak najwięcej skarpetek naciągniętych na jedną stopę, najdłuższy łańcuch spinaczy czy najszybsze złożenie koszulki, które dodają humoru i lekkości temu wydarzeniu.

Jak świętować Światowy Dzień Bicia Rekordów

Najprostszym sposobem na uczczenie tego dnia jest ustanowienie rekordu domowego lub klasowego, np. w liczbie pajacyków w minutę, wysokości wieży z kubków czy czasie obierania kilograma ziemniaków. Wystarczy dokładnie zmierzyć wynik i spróbować go poprawić w kolejnym roku. Dla tych, którzy mają większe ambicje, zgłoszenie kategorii do Guinnessa jest bezpłatne, a kluczowe znaczenie ma cierpliwość i dokładna dokumentacja. Warto jednak zachować rozwagę i unikać ryzykownych wyczynów, takich jak te związane z ogniem, prędkością czy wysokością, pozostawiając je profesjonalistom.

„Rekordy są po to, żeby je bić.”

powiedzenie sportowe

Ciekawostki

1. Pierwsze wydanie księgi powstało jako gadżet promocyjny browaru i trafiało za darmo do pubów, żeby rozstrzygało zakłady przy barze.
2. Norris i Ross McWhirterowie, autorzy pierwszego wydania, byli bliźniakami i prowadzili agencję zbierającą ciekawostki dla dziennikarzy.
3. Redakcja odrzuca kategorie, których nie da się zweryfikować pomiarem, oraz takie, które zachęcałyby do niebezpiecznych zachowań.