Wspomnienie św. Szymona z Lipnicy, prezbitera

18 lipca Kościół katolicki wspomina św. Szymona z Lipnicy, bernardyna, kaznodzieję i ofiarę krakowskiej zarazy. Wspomnienie ma charakter dowolny, w kolorze białym.

Urodził się około 1437 roku w Lipnicy Murowanej, w rodzinie mieszczańskiej o skromnych dochodach. W 1454 roku rozpoczął studia na Akademii Krakowskiej, gdzie uzyskał tytuł bakałarza sztuk wyzwolonych.

Przełomowym momentem w jego życiu były kazania Jana Kapistrana, włoskiego bernardyna, który w latach 1453-1454 głosił w Krakowie, przyciągając tłumy. Pod wpływem jego nauk powstał klasztor obserwantów (bernardynów), a Szymon wstąpił do niego około 1457 roku.

Po święceniach szybko zyskał renomę wybitnego kaznodziei. Głosił w kościele św. Bernardyna pod Wawelem oraz w katedrze wawelskiej. Pełnił funkcję gwardiana klasztoru w Tarnowie, a później wrócił do Krakowa. Około 1463 roku odbył pielgrzymkę do Ziemi Świętej – wówczas długą i niebezpieczną podróż.

W 1482 roku Kraków dotknęła epidemia. W przeciwieństwie do wielu mieszkańców, w tym duchownych, Szymon pozostał w mieście, opiekując się chorymi: spowiadając, dostarczając żywność i opatrując rany. Zaraził się i zmarł 18 lipca 1482 roku. Został pochowany w kościele bernardynów w Krakowie.

Już od momentu pogrzebu grób stał się miejscem kultu. Relacje o łaskach, spisywane od końca XV wieku, są cennym źródłem informacji o życiu codziennym ówczesnego Krakowa. Szymon został beatyfikowany w 1685 roku przez papieża Innocentego XI, a kanonizowany dopiero 3 czerwca 2007 roku przez Benedykta XVI. Należy do grona wybitnych postaci Krakowa („felix saeculum Cracoviae”), a jego relikwie spoczywają w kościele bernardynów u podnóża Wawelu.

„Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich.”

J 15,13