III Niedziela Wielkiego Postu

Trzecia Niedziela Wielkiego Postu przypada w połowie okresu przygotowania do Wielkanocy, rozpoczynając się po Środzie Popielcowej. W roku liturgicznym A czytana jest rozmowa Jezusa z Samarytanką przy studni Jakuba, jeden z najobszerniejszych dialogów w Ewangeliach. W roku B czytana jest scena wypędzenia przekupniów ze świątyni, a w roku C – przypowieść o nieowocującym drzewie figowym, która stanowi wezwanie do nawrócenia.

Spotkanie Jezusa z Samarytanką łamie wiele ówczesnych konwencji społecznych. Żyd rozmawia z Samarytanką, mężczyzna z kobietą, a nauczyciel z osobą o wątpliwej reputacji. Dialog rozpoczyna się od prośby o wodę, a kończy wyznaniem wiary całej społeczności. Motyw wody żywej, przeciwstawionej wodzie ze studni, którą trzeba czerpać wielokrotnie, nadał tej niedzieli tradycyjną nazwę – niedziela o wodzie.

Trzecia Niedziela Wielkiego Postu rozpoczyna cykl trzech skrutyniów – obrzędów sprawowanych w III, IV i V Niedzielę Wielkiego Postu dla dorosłych przygotowujących się do chrztu. Celem tych obrzędów, jak określają księgi liturgiczne, jest oczyszczenie umysłu i serca, umocnienie wobec pokus oraz utwierdzenie woli wybranych. Trzy czytania z Ewangelii św. Jana – rozmowa z Samarytanką, historia niewidomego od urodzenia i wskrzeszenie Łazarza – tworzą uporządkowany cykl: woda, światło, życie. W parafiach, gdzie skrutynia są sprawowane, czytania roku A mają pierwszeństwo także w latach B i C.

W polskich parafiach trwają nabożeństwa wielkopostne, takie jak Droga Krzyżowa i Gorzkie Żale, a szaty liturgiczne pozostają fioletowe. Trzecia i czwarta niedziela Wielkiego Postu to często czas szczytowy rekolekcji, poprzedzających spowiedź przedświąteczną, którą większość wiernych odbywa jeszcze przed Wielkim Tygodniem, gdy w konfesjonałach robi się ciasno.

„Kto zaś będzie pił wodę, którą Ja mu dam, nie będzie pragnął na wieki.”

J 4,14