Wspomnienie św. Elżbiety Portugalskiej
**Święta Elżbieta Portugalska – Królowa Pokoju i Dobroci**
Kościół katolicki wspomina św. Elżbietę Portugalską 4 lipca, w dniu jej śmierci w 1336 roku. Choć jej wspomnienie jest dowolne i obchodzone w białym kolorze, jej życie i dokonania pozostają w pamięci jako przykład mądrości, dobroci i umiejętności łączenia zwaśnionych stron.
**Młodość i trudne małżeństwo**
Urodzona w 1271 roku w Saragossie jako córka króla Aragonii Piotra III, Elżbieta otrzymała imię po swojej ciotecznej babce, św. Elżbiecie Węgierskiej. W wieku 12 lat została wydana za króla Portugalii Dionizego, małżeństwo to jednak nie było łatwe. Król miał wiele dzieci pozamałżeńskich, które Elżbieta przyjmowała i wychowywała jak własne, stając się symbolem miłosierdzia i wyrozumiałości.
**Mediatorka między konfliktami**
Elżbieta zyskała reputację wybitnej mediatorki. W 1323 roku, gdy wojska króla Dionizego i ich syna Alfonsa stały na granicy wojny domowej pod Alvalade, królowa wjechała między nie na mule i doprowadziła do rozejmu. Jej umiejętności dyplomatyczne pomogły również w pojednaniu portugalskich władców z Kastylią.
**Życie w ubóstwie i poświęcenie**
Po śmierci męża w 1325 roku Elżbieta wycofała się z życia dworskiego, przywdziała habit tercjarki franciszkańskiej i zamieszkała przy klasztorze klarysek w Coimbrze, który sama ufundowała. Wcześniej wspierała liczne szpitale, przytułki i schroniska dla porzuconych dzieci. Zmarła w drodze, próbując pogodzić swojego syna z wnukiem, królem Kastylii.
**Kult i dziedzictwo**
Kanonizowana w 1625 roku przez papieża Urbana VIII, Elżbieta jest patronką Coimbry, gdzie odbywają się co dwa lata wielkie uroczystości ku jej czci. Dwa motywy ikonograficzne związane z jej postacią to cud róż – gdy przyłapana na wynoszeniu chleba dla ubogich znalazła w płaszczu kwiaty – oraz strój pielgrzyma, ponieważ odbyła pieszą pielgrzymkę do Santiago de Compostela, gdzie złożyła swoje insygnia jako wotum. Przedstawiana jest często z koroną u stóp i kijem pielgrzymim w ręku.
Święta Elżbieta pozostaje wzorem pokory, dobroci i umiejętności łączenia ludzi, a jej dziedzictwo trwa w Portugalii do dziś.
„Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi.”
Mt 5,9