Wspomnienie świętych męczenników Sykstusa II, papieża, i Towarzyszy

7 sierpnia Kościół katolicki wspomina papieża Sykstusa II oraz czterech diakonów – Januaryna, Wincentego, Magnusa i Stefana – straconych wraz z nim w 258 roku. Obchód ma charakter dowolny i odbywa się w kolorze czerwonym. Imię Sykstusa pojawia się w Kanonie Rzymskim, co potwierdza wczesny i powszechny kult tego papieża.

W 257 roku cesarz Walerian zainicjował prześladowania chrześcijan, a rok później zaostrzył je specjalnym edyktem, nakazującym natychmiastową egzekucję biskupów, kapłanów i diakonów bez możliwości procesu. Celem było pozbawienie wspólnoty kościelnej przywództwa – nowa strategia, różniąca się od wcześniejszych prześladowań, które dotyczyły głównie wiernych.

6 sierpnia 258 roku Sykstus II odprawiał liturgię w katakumbach Pretekstata przy Via Appia, uważanych za stosunkowo bezpieczne miejsce. Żołnierze wtargnęli tam podczas nabożeństwa i zabili papieża wraz z czterema towarzyszącymi mu diakonami. Tego samego dnia zginęli również dwaj inni diakoni – Felicissimus i Agapit.

Wydarzenia te opisał św. Cyprian, biskup Kartaginy, w liście do biskupa Sukcesa. Relacja ta, sporządzona niemal na gorąco, jest niezwykle cenna dla historyków. Cyprian sam zginął później, 14 września 258 roku.

Cztery dni po śmierci Sykstusa II stracony został archidiakon Kościoła rzymskiego, Wawrzyniec. Wezwany do oddania skarbów Kościoła, wykorzystał czas na rozdanie majątku ubogim, a następnie przyprowadził ich przed urzędnika, mówiąc: „Oto skarby, których żądano”. Wspomnienie św. Wawrzyńca obchodzone jest 10 sierpnia jako osobne święto.

Sykstus II rządził Kościołem niecały rok, ale w tym czasie rozwiązał istotny spór z Kościołami Afryki i Azji Mniejszej dotyczący ważności chrztu udzielanego przez heretyków, który za rządów jego poprzednika, Stefana I, groził zerwaniem jedności kościelnej.

„Pasterz dobry daje życie swoje za owce.”

J 10,11