Wspomnienie św. Kingi, dziewicy
**Święta Kinga – patronka górników solnych**
24 lipca Kościół katolicki w Polsce wspomina św. Kingę, węgierską księżniczkę i klaryskę ze Starego Sącza. Data upamiętnia dzień jej śmierci w 1292 roku.
**Pochodzenie i małżeństwo**
Kinga urodziła się 5 marca 1234 roku w Ostrzyhomiu jako córka króla Węgier Beli IV. Należała do dynastii Arpadów – rodziny o bogatych tradycjach religijnych. Jej ciotką była św. Elżbieta Węgierska, a siostrami św. Małgorzata Węgierska i bł. Jolenta. W dzieciństwie została wydana za Bolesława, księcia krakowskiego i sandomierskiego. Ich związek tradycja przedstawia jako dziewiczy, co zainspirowało przydomek „Wstydliwy”.
**Odbudowa po najeździe mongolskim**
Rządy Kingi i Bolesława przypadły na okres odbudowy Małopolski po najazdach mongolskich w 1241 roku. Święta wniosła znaczny posag, który pomógł w wykupie jeńców i renowacji kościołów. W 1257 roku otrzymała ziemię sądecką jako oprawę wdowią i zarządzała nią samodzielnie.
**Legenda o pierścieniu i soli**
Najbardziej znana legenda głosi, że Kinga wrzuciła swój pierścień zaręczynowy do szybu solnego na Węgrzech. Odnaleziono go później w pierwszej bryle soli wydobytej w Bochni, co miało miejsce w 1248 roku. To wydarzenie stało się symbolem jej związku z górnictwem solnym. Kinga została patronką górników, a jej imię nosi kaplica wykuta w soli w kopalni w Wieliczce.
**Życie zakonne i dziedzictwo**
Po śmierci męża w 1279 roku Kinga ufundowała klasztor klarysek w Starym Sączu i wstąpiła do niego. Zmarła tam 24 lipca 1292 roku. Beatyfikowano ją w 1690 roku, a kanonizował ją Jan Paweł II w 1999 roku podczas Mszy w Starym Sączu.
**Trwałe dziedzictwo**
Klasztor klarysek w Starym Sączu działa nieprzerwanie od 1280 roku, będąc jednym z nielicznych polskich klasztorów, który przetrwał wszystkie zawirowania historyczne. Drugim ważnym miejscem związanym z Kingą jest kaplica w kopalni soli w Wieliczce, gdzie górnicy wykuli w soli podziemną świątynię.
**Podsumowanie**
Święta Kinga pozostaje ważną postacią w polskiej tradycji religijnej i historycznej, łączącą duchowość z działalnością charytatywną i gospodarczą. Jej życie i dokonania są symbolem siły, pobożności i oddania dla społeczności.
„Bo gdzie jest twój skarb, tam będzie i serce twoje.”
Mt 6,21