Wspomnienie św. Wincentego Pallottiego, prezbitera

22 stycznia obchodzimy wspomnienie św. Wincentego Pallottiego, rzymskiego kapłana i założyciela zgromadzenia pallotynów. Tego samego dnia Kościół wspomina również św. Wincentego, diakona i męczennika – dwóch świętych o tym samym imieniu, często mylonych ze względu na wspólną datę. Wspomnienie ma charakter dowolny i jest obchodzone w kolorze białym.

Św. Wincenty Pallotti urodził się 21 kwietnia 1795 roku w Rzymie w rodzinie kupieckiej. Święcenia kapłańskie przyjął w 1818 roku, uzyskał doktorat z teologii, a przez krótki czas wykładał na uniwersytecie. Szybko porzucił karierę akademicką, poświęcając się pracy duszpasterskiej w stolicy.

Jego najważniejsza idea, sformułowana w latach 30. XIX wieku, była rewolucyjna: apostolstwo nie jest wyłącznym zadaniem duchowieństwa, lecz powołaniem każdego ochrzczonego, zarówno świeckich, jak i kapłanów. W 1835 roku założył Zjednoczenie Apostolstwa Katolickiego, skupiające kapłanów, zakonników i świeckich we wspólnym działaniu. Z tej struktury wyrosło Stowarzyszenie Apostolstwa Katolickiego (pallotyni) oraz zgromadzenie żeńskie. Sobór Watykański II, ponad sto lat później, potwierdził tę samą zasadę.

Pallotti angażował się w liczne dzieła charytatywne: prowadził szkoły wieczorowe dla rzemieślników, noclegownie, ochronki dla dziewcząt, opiekował się więźniami i żołnierzami. Podczas epidemii cholery w 1837 roku organizował pomoc dla chorych i osieroconych dzieci. Był również pionierem ekumenizmu – co roku organizował oktawę Objawienia Pańskiego, podczas której liturgię sprawowano w różnych obrządkach wschodnich, ukazując jedność Kościoła ponad podziałami.

Zmarł 22 stycznia 1850 roku w Rzymie na zapalenie płuc, prawdopodobnie w wyniku przeziębienia po oddaniu płaszcza żebrakowi. Kanonizowany został przez Jana XXIII 20 stycznia 1963 roku, w trakcie Soboru Watykańskiego II. Pallotyni działają w Polsce od 1907 roku, z głównymi ośrodkami w Ołtarzewie i Ząbkach.

„Różne są dary łaski, lecz ten sam Duch; różne też są rodzaje posługiwania, ale jeden Pan.”

1 Kor 12,4-5