Wspomnienie św. Wincentego Pallottiego, prezbitera

22 stycznia to dzień wspomnienia św. Wincentego Pallottiego – rzymskiego kapłana i założyciela pallotynów, a także św. Wincentego, diakona i męczennika. Choć obie postacie noszą to samo imię i wspominane są tego samego dnia, często są mylone.

Św. Wincenty Pallotti urodził się 21 kwietnia 1795 roku w Rzymie w rodzinie kupieckiej. Święcenia kapłańskie przyjął w 1818 roku, uzyskał doktorat z teologii, a krótko po tym wykładał na uniwersytecie. Szybko jednak porzucił karierę akademicką na rzecz pracy duszpasterskiej w Rzymie.

Jego najważniejsza idea, sformułowana w latach 30. XIX wieku, dotyczyła apostolstwa – przekonania, że nie jest ono wyłącznym zadaniem duchowieństwa, ale powołaniem każdego ochrzczonego, w tym świeckich. W 1835 roku założył Zjednoczenie Apostolstwa Katolickiego, które zrzeszało kapłanów, zakonników i świeckich we wspólnym dziele. Z tej inicjatywy wyrosły pallotyni (Stowarzyszenie Apostolstwa Katolickiego) oraz zgromadzenie żeńskie. Sobór Watykański II, który odbył się w latach 60. XX wieku, potwierdził tę samą myśl o apostolstwie świeckich.

Św. Wincenty Pallotti angażował się w działalność społeczną – prowadził szkoły wieczorowe dla rzemieślników, noclegownie, ochronki dla dziewcząt, opiekował się więźniami i żołnierzami. Podczas epidemii cholery w 1837 roku organizował pomoc chorym i opiekę nad sierotami. Był również pionierem ekumenizmu – co roku organizował oktawę Objawienia Pańskiego, podczas której liturgię sprawowano w różnych obrządkach wschodnich, aby pokazać rzymianom różnorodność Kościoła.

Zmarł 22 stycznia 1850 roku w Rzymie na zapalenie płuc, co według tradycji mogło być związane z oddaniem płaszcza żebrakowi w zimową noc. Kanonizowany został przez papieża Jana XXIII 20 stycznia 1963 roku, w trakcie trwania Soboru Watykańskiego II. Pallotyni działają w Polsce od 1907 roku, z głównymi ośrodkami w Ołtarzewie i Ząbkach.

„Różne są dary łaski, lecz ten sam Duch; różne też są rodzaje posługiwania, ale jeden Pan.”

1 Kor 12,4-5