Uroczystość Jezusa Chrystusa, Króla Wszechświata

Uroczystość Jezusa Chrystusa, Króla Wszechświata stanowi zakończenie roku liturgicznego, obchodzona w ostatnią niedzielę przed Adwentem, zwykle między 20 a 26 listopada. Jest to najmłodsze święto w kalendarzu liturgicznym, którego geneza bezpośrednio wiąże się z politycznymi wydarzeniami XX-wiecznej Europy.

Początki święta

Ustanowił je papież Pius XI w encyklice Quas primas z 11 grudnia 1925 roku. Kontekst był wyraźny: Europa po I wojnie światowej, wzrost nacjonalizmów, rodzące się systemy totalitarne oraz postępująca laicyzacja życia publicznego. Papież wskazywał, że kryzysy epoki wynikają z usunięcia Chrystusa i Jego prawa z życia publicznego i politycznego. Święto miało być odpowiedzią – manifestacją, że żadna władza doczesna nie jest ostateczna.

Zmiana w kalendarzu liturgicznym

Początkowo uroczystość obchodzono w ostatnią niedzielę października, tuż przed Wszystkimi Świętymi. Reforma liturgiczna z 1969 roku przeniosła święto na ostatnią niedzielę roku kościelnego. Zmiana miała znaczenie symboliczne: nowe umiejscowienie nadaje świętu wymiar eschatologiczny, łącząc królowanie Chrystusa nie z bieżącą polityką, lecz z końcem dziejów. Następna niedziela rozpoczyna Adwent, nawiązując do powtórnego przyjścia Chrystusa.

Król, który odrzuca ziemską władzę

Ewangelia tej uroczystości nie ukazuje triumfu. W zależności od roku czytane są: przesłuchanie przed Piłatem, gdzie Jezus odmawia utożsamienia swojego królestwa z żadną ziemską władzą, scena z krzyża i rozmowa z dobrym łotrem lub obraz sądu ostatecznego, gdzie kryterium stanowi postawa wobec głodnych, chorych i więźniów. Zestawienie tytułu święta z treścią czytań jest zamierzone i stanowi istotę tego dnia.

„Królestwo moje nie jest z tego świata.”

J 18,36