Uroczystość Jezusa Chrystusa, Króla Wszechświata

Uroczystość Jezusa Chrystusa, Króla Wszechświata stanowi klamrę zamykającą rok liturgiczny, obchodzoną w ostatnią niedzielę przed Adwentem, zwykle między 20 a 26 listopada. To jedno z najnowszych świąt w kalendarzu, którego historia bezpośrednio wiąże się z sytuacją polityczną XX-wiecznej Europy.

Święto zostało ustanowione przez papieża Piusa XI w encyklice *Quas primas* z 11 grudnia 1925 roku. Powodem była ówczesna sytuacja w Europie powojennej: rosnący nacjonalizm, powstawanie systemów totalitarnych oraz postępująca sekularyzacja życia publicznego. Papież wskazywał, że nieszczęścia epoki wynikają z usunięcia Chrystusa i Jego prawa z przestrzeni publicznej, zarówno politycznej, jak i społecznej. Uroczystość miała być odpowiedzią na te wyzwania, przypominając, że żadna władza doczesna nie jest ostateczna.

Początkowo święto obchodzono w ostatnią niedzielę października, tuż przed Wszystkimi Świętymi. Reforma kalendarza liturgicznego w 1969 roku przeniosła je na ostatnią niedzielę roku kościelnego, co niosło za sobą istotne znaczenie. Nowe umiejscowienie nadaje świętu wymiar eschatologiczny – łączy królowanie Chrystusa nie z bieżącymi sprawami politycznymi, lecz z końcem dziejów. Następna niedziela, otwierająca Adwent, przypomina o powtórnym przyjściu Chrystusa.

Ewangelia tej uroczystości nie skupia się na triumfalnych scenach. W zależności od roku liturgicznego czytane są fragmenty, w których Jezus odmawia utożsamienia swojego królestwa z jakąkolwiek władzą tego świata (przesłuchanie przed Piłatem), rozmowa z dobrym łotrem na krzyżu lub obraz sądu ostatecznego, gdzie kryterium stanowi postawa wobec ubogich, chorych i więźniów. Zestawienie tytułu święta z treścią czytań jest celowe i stanowi istotę tego dnia, podkreślając, że panowanie Chrystusa nie jest związane z ziemskimi strukturami władzy, lecz z wiecznym królestwem.

„Królestwo moje nie jest z tego świata.”

J 18,36