I Niedziela Adwentu

Pierwsza Niedziela Adwentu wyznacza początek nowego roku liturgicznego, a nie – jak powszechnie się przyjmuje – 1 stycznia. Przypada zawsze na okres między 27 listopada a 3 grudnia, dokładnie cztery niedziele przed Bożym Narodzeniem. To właśnie tego dnia rozpoczyna się cykl czytań mszalnych oznaczanych literami A, B i C, co pozwala wiernym usłyszeć w ciągu trzech lat większość fragmentów Ewangelii.

Adwent to okres liturgiczny podzielony na dwa wyraźnie różne etapy. Pierwszy, trwający do 16 grudnia, koncentruje się na oczekiwaniu na powtórne przyjście Chrystusa na końcu czasów. Czytania w tym okresie zachęcają do czujności i skupiają się na znakach końca. Dopiero druga faza, między 17 a 24 grudnia, bezpośrednio przygotowuje do świętowania Bożego Narodzenia. Ewangelia czytana w pierwszą niedzielę Adwentu należy właśnie do pierwszej części, podkreślając konieczność czuwania.

W pierwszą niedzielę Adwentu zapala się pierwszą świecę wieńca adwentowego. Sam wieniec, wykonany z gałązek iglastych, symbolizuje wieczność Boga oraz nadzieję na życie w obliczu zimowej martwoty. Trzy pierwsze świece są zazwyczaj fioletowe, a czwarta – różowa, przeznaczona na trzecią niedzielę.

W Polsce szczególnie charakterystyczną formą pobożności adwentowej są roraty – poranne lub wieczorne Msze ku czci Maryi, odprawiane przy zgaszonych światłach i świecach niesionych przez wiernych. Nazwa pochodzi od łacińskiej antyfony „Rorate caeli desuper” („Niebiosa, spuśćcie rosę”). Przy ołtarzu umieszcza się roratkę – świecę ozdobioną wstążką i zieloną gałązką, symbolizującą Maryję oczekującą narodzin Syna. Fioletowy kolor szat liturgicznych, brak kwiatów przy ołtarzu i wyciszona muzyka podkreślają, że Adwent to czas oczekiwania, nie świętowania.

„Uważajcie, czuwajcie, bo nie wiecie, kiedy czas ten nadejdzie.”

Mk 13,33