Wspomnienie św. Zygmunta Gorazdowskiego, prezbitera
26 czerwca obchodzimy wspomnienie św. Zygmunta Gorazdowskiego, lwowskiego kapłana znanego jako ojciec ubogich. Uroczystość ta ma charakter dowolny i odbywa się w kolorze białym.
Początki i droga do kapłaństwa
Święty urodził się 1 listopada 1845 roku w Sanoku. Początkowo studiował prawo we Lwowie, lecz później zmienił kierunek i wstąpił do seminarium duchownego. Jego święcenia kapłańskie odbyły się dopiero w 1871 roku, ponieważ zmagał się z ciężką gruźlicą, która wymusiła kilkuletnią przerwę w nauce. Doświadczenie choroby stało się później istotnym elementem jego posługi.
Posługa w czasie epidemii cholery
Pierwsze lata kapłaństwa spędził w wiejskich parafiach Galicji, w trudnym okresie nawrotów epidemii cholery. Zapamiętano go jako księdza, który wchodził do domów chorych, gdy inni unikali kontaktu, oraz jako tego, który osobiście grzebał zmarłych, których nikt nie chciał dotknąć.
Działalność charytatywna we Lwowie
Od 1877 roku pracował we Lwowie przy parafii św. Mikołaja, gdzie rozwinął szeroką działalność charytatywną, zyskując przydomek ojca ubogich. Założył m.in. Dom Pracy dla bezdomnych, zakład dla nieuleczalnie chorych, przytułek dla samotnych matek i podrzutków imienia Dzieciątka Jezus, a także tanią kuchnię ludową, która wydawała posiłki bez względu na wyznanie czy narodowość – co było szczególnie ważne w mieście zamieszkanym przez Polaków, Ukraińców i Żydów.
Założenie Zgromadzenia Sióstr Świętego Józefa
W 1884 roku powołał do życia Zgromadzenie Sióstr Świętego Józefa, zwane józefitkami, którego misją była opieka nad chorymi, sierotami i ubogimi. Zgromadzenie to działa do dziś, również na Ukrainie.
Kanonizacja i upamiętnienie
Święty Zygmunt Gorazdowski zmarł 1 stycznia 1920 roku we Lwowie. Został beatyfikowany przez Jana Pawła II 26 czerwca 2001 roku podczas pielgrzymki do Lwowa, co zadecydowało o dacie jego wspomnienia. Kanonizacji dokonał Benedykt XVI 23 października 2005 roku, w jednej z pierwszych ceremonii swojego pontyfikatu.
„Ubogich zawsze macie u siebie.”
Mk 14,7