Wspomnienie św. Sarbeliusza Makhluf, prezbitera

Wspomnienie św. Szarbela Makhloufa, znanego również jako Sarbeliusz, przypada w drugiej połowie lipca. Obchody są dobrowolne i odbywają się w kolorze białym. W zależności od źródła, data wspomnienia może się różnić – Kościół maronicki obchodzi ją w trzecią niedzielę lipca, Martyrologium Rzymskie umieszcza 24 grudnia (dzień śmierci), podczas gdy w polskich kalendarzach liturgicznych dominuje data lipcowa. Taka rozbieżność wynika z faktu, że święty jest czczony zarówno w obrządku wschodnim, jak i łacińskim.

Święty Szarbel urodził się 8 maja 1828 roku w Bekaa Kafra, najwyżej położonej wsi w Libanie, jako Youssef Antoun Makhlouf. Pochodził z ubogiej rodziny, a po śmierci ojca wychowywał się pod opieką dwóch wujów pustelników, co wpłynęło na jego późniejszą decyzję o wstąpieniu do zakonu.

W 1851 roku wstąpił do Libańskiego Zakonu Maronickiego, przyjmując imię Szarbel na cześć męczennika z Edessy. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1859 roku w klasztorze św. Marona w Annaya. Przez szesnaście lat żył we wspólnocie klasztornej, poświęcając się pracy gospodarskiej i studiowaniu pism Ojców Kościoła.

W 1875 roku, po uzyskaniu zgody, opuścił klasztor i zamieszkał w pustelni świętych Piotra i Pawła, położonej w wyższych partiach gór. Tam spędził ostatnie dwadzieścia trzy lata życia, prowadząc niezwykle surowy tryb życia – jadł tylko raz dziennie, spał na twardym posłaniu i poświęcał wiele godzin na modlitwę przed Eucharystią. Nie pozostawił po sobie żadnych pism, a jego świadectwo opiera się wyłącznie na sposobie życia.

16 grudnia 1898 roku podczas sprawowania Mszy Świętej doznał udaru w chwili podniesienia. Zmarł osiem dni później, w Wigilię Bożego Narodzenia. Po pogrzebie zaczęły się pojawiać niezwykłe zjawiska wokół jego grobu, a ekshumacje wykazały, że jego ciało pozostaje w nienaruszonym stanie, co było istotnym elementem procesu beatyfikacyjnego.

Paweł VI beatyfikował go w 1965 roku, a kanonizował 9 października 1977 roku. Św. Szarbel stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych świętych na Bliskim Wschodzie. Jego kult wykracza poza podziały wyznaniowe – do sanktuarium w Annaya pielgrzymują nie tylko chrześcijanie różnych obrządków, ale także muzułmanie i druzowie. W Polsce kult św. Szarbela rozwinął się dynamicznie po 2000 roku.

„Kto chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje.”

Mt 16,24