Wspomnienie św. Tomasza z Akwinu, prezbitera i doktora Kościoła

28 stycznia obchodzimy wspomnienie św. Tomasza z Akwinu, wybitnego dominikanina i doktora Kościoła, którego myśl teologiczna miała ogromny wpływ na rozwój teologii chrześcijańskiej na Zachodzie. Jego dorobek intelektualny, pełen harmonii między wiarą a rozumem, pozostaje fundamentem scholastyki.

**Porwany przez własnych braci**

Urodzony około 1225 roku w rodzinie hrabiowskiej związanej z Królestwem Sycylii, Tomasz początkowo miał zostać benedyktyńskim opatem. Jednak w 1244 roku, wstępując do zakonu dominikanów, naraził się rodzinie. Porwany przez braci, spędził rok na zamku, zanim zdołał przekonać ich do swojej decyzji.

**Niemy wół i proroctwo św. Alberta**

Studiując w Paryżu i Kolonii pod kierunkiem św. Alberta Wielkiego, Tomasz zyskał przydomek „niemy wół” z powodu swojej masywnej postury i skłonności do milczenia. Albert, przewidując przyszły sukces Tomasza, miał stwierdzić: „ryk tego wołu usłyszy kiedyś cały świat”.

**Arystoteles i wiara – most między filozofią a teologią**

Tomasz z Akwinu dokonał przełomu, łącząc filozofię Arystotelesa z teologią chrześcijańską. Uznał, że rozum i wiara, pochodzące od tego samego źródła, nie mogą być sprzeczne. Jego najważniejsze dzieło, „Suma teologiczna”, to uporządkowany zbiór pytań i odpowiedzi, uwzględniający argumenty przeciwników. Napisał także „Sumę przeciw poganom” oraz obszernie komentował dzieła Arystotelesa.

**Hymny na cześć Eucharystii**

W 1264 roku papież Urban IV ustanowił święto Bożego Ciała, powierzając Tomaszowi napisanie hymnów liturgicznych. Powstały wówczas hymny „Pange lingua”, „Lauda Sion” i „Adoro te devote”, śpiewane do dziś, dowodzące, że Tomasz potrafił łączyć głębię filozoficzną z prostotą poetycką.

**„Wszystko, co napisałem, wydaje mi się słomą”**

6 grudnia 1273 roku, podczas Mszy w Neapolu, Tomasz doświadczył mistycznego przeżycia, o którym nie chciał mówić. Od tej pory przestał pisać, uznając swoje dzieła za niewystarczające wobec tego, co zobaczył.

**Śmierć w drodze na sobór**

Zmarł 7 marca 1274 roku w opactwie Fossanova, podróżując na sobór w Lyonie. Kanonizowany w 1323 roku przez Jana XXII, a w 1567 roku ogłoszony doktorem Kościoła przez Piusa V, otrzymał tytuł Doktora Anielskiego. Jego wspomnienie liturgiczne obchodzone jest 28 stycznia, w rocznicę przeniesienia relikwii do Tuluzy. Jest patronem uczelni katolickich, naukowców i studentów.

„Zaniemówiłem, umilkłem nieporuszony, zamilkłem, pozbawiony szczęścia.”

Ps 39,3