Zesłanie Ducha Świętego (Zielone Świątki)

Zesłanie Ducha Świętego przypada pięćdziesiąt dni po Wielkanocy, zamykając okres wielkanocny. Grecka nazwa „Pięćdziesiątnica” nawiązuje bezpośrednio do tej liczby, podczas gdy polska – „Zielone Świątki” – odnosi się do ludowych tradycji związanych z tym świętem. To wydarzenie biblijne rozegrało się w czasie żydowskiego święta Szawuot, które upamiętniało zbiór pierwszego plonu po wyjściu z Egiptu i gromadziło pielgrzymów z całej diaspory. Obecność wielojęzycznych uczestników wyjaśnia, dlaczego opis Dziejów Apostolskich wspomina ludzi mówiących różnymi językami. Znaki zesłania Ducha Świętego – szum wichru i języki ognia – symbolizują odwrócenie historii wieży Babel, gdzie różnice językowe stały się przyczyną podziału, a tutaj zjednoczyły ludzi. Uroczystość ta bywa nazywana dniem narodzin Kościoła, ponieważ tego samego dnia Piotr wygłosił pierwsze publiczne kazanie, po którym ochrzczono około trzech tysięcy osób. W liturgii święto to obchodzone jest w czerwonych szatach, nawiązujących do ognia, a następnego dnia wspomina się Najświętszą Maryję Pannę, Matkę Kościoła. Polska tradycja ludowa, wyrażona w nazwie „Zielone Świątki”, sięga czasów przedchrześcijańskich i wiąże się z wiosennymi obrzędami odnowy przyrody. Domy i kościoły zdobiono gałązkami brzozy i tatarakiem, a podłogi wykładano ziołami, co jest wciąż żywym zwyczajem na Kurpiach, Podlasiu i w Małopolsce. Na wsiach organizowano sobótki i obrzędowe obchodzenie pól, a kalendarz kościelny zachował te praktyki, podobnie jak w przypadku nocy świętojańskiej.

„I wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym, i zaczęli mówić obcymi językami.”

Dz 2,4