Wspomnienie świętych Siedmiu Założycieli Zakonu Serwitów NMP

17 lutego Kościół katolicki wspomina Siedmiu Świętych Założycieli Zakonu Serwitów Najświętszej Maryi Panny. Obchód ma charakter dowolny i odbywa się w kolorze białym. To wyjątkowe wydarzenie w kalendarzu liturgicznym, ponieważ dotyczy kanonizacji nie pojedynczej osoby, lecz grupy – siedmiu mężczyzn wyniesionych na ołtarze jako jedno duchowe dzieło.

Florencja w pierwszej połowie XIII wieku była potęgą handlową, bogatą i dynamicznie rozwijającą się dzięki przemysłowi sukienniczemu oraz bankowości. Siedmiu zamożnych kupców z tej epoki należało do bractwa maryjnego Laudesi. W 1233 roku podjęli niezwykłą decyzję – rozdali swoje majątki i wycofali się z życia publicznego, wybierając życie w ubóstwie i samotności.

Początkowo osiedli pod Florencją, ale z powodu odwiedzających ich ludzi przenieśli się na odosobnioną górę Monte Senario, kilkanaście kilometrów od miasta. Tam powstała reguła nowej wspólnoty, łącząca elementy życia pustelniczego z aktywnością kaznodziejską. Przyjęli nazwę Sług Maryi (łac. *Servi Mariae*), stąd w Polsce znani są jako serwici.

Ich duchowość koncentrowała się wokół rozważania siedmiu boleści Matki Bożej – wydarzeń z Ewangelii, w których Maryja uczestniczy w cierpieniu swojego Syna. To właśnie serwitom zawdzięczamy rozpowszechnienie nabożeństwa do Siedmiu Boleści, koronki do nich oraz pośrednio obchodzonego 15 września wspomnienia Matki Bożej Bolesnej.

Zakon został oficjalnie zatwierdzony przez papieża Benedykta XI w 1304 roku, siedemdziesiąt lat po jego powstaniu. Założyciele nosili imiona: Bonfiliusz Monaldi, Bonajunkta Manetti, Manettus dell’Antella, Amideusz Amidei, Hugo Lippi-Uguccioni, Sostenus Sostegni i Aleksy Falconieri. Ten ostatni, jako jedyny, nigdy nie przyjął święceń kapłańskich, uznając się za niegodnego, i przeżył wszystkich pozostałych – zmarł około 1310 roku, w tradycyjnie podawanym wieku stu dziesięciu lat.

Leon XIII kanonizował wszystkich siedmiu 15 stycznia 1888 roku, uzasadniając tę nietypową decyzję faktem, że działali jako jedno ciało, a rozdzielanie ich zasług byłoby sztuczne.

„A Twoją duszę miecz przeniknie, aby na jaw wyszły zamysły serc wielu.”

Łk 2,35