Wspomnienie św. Ignacego z Loyoli, prezbitera
31 lipca obchodzone jest wspomnienie św. Ignacego z Loyoli, założyciela zakonu jezuitów i autora Ćwiczeń duchownych. Święto ma charakter obowiązkowy, w kolorze białym, a w kościołach jezuickich jest uroczyście celebrowane jako święto patronalne zakonu. Data upamiętnia dzień śmierci św. Ignacego w 1556 roku.
Początki duchowej drogi
Íñigo urodził się w 1491 roku w baskijskim zamku Loyola, gdzie spędził dzieciństwo. Przez trzydzieści lat pełnił rolę dworzanina i żołnierza. 20 maja 1521 roku, podczas obrony Pampeluny, został ciężko ranny – kula armatnia złamała mu nogę. W czasie długiej rekonwalescencji, z braku innych dostępnych lektur, sięgnął po żywoty świętych i Życie Chrystusa. Zauważył wówczas, że lektura o świętych wypełnia go, podczas gdy marzenia o rycerskiej sławie pozostawiają go pustym. Ta obserwacja stała się podstawą jego metody duchowej – rozeznawania duchów.
Przełom w Manresie
Rok spędzony w Manresie, na modlitwie i zmaganiu się z wątpliwościami, zaowocował powstaniem Ćwiczeń duchownych. Nie były to teksty do czytania, lecz praktyczne wskazówki dla kierownika duchowego prowadzącego rekolekcje. Tekst dojrzewał przez blisko dwadzieścia lat.
Początki zakonu
Ignacy zdawał sobie sprawę, że bez wykształcenia nie będzie mógł nauczać. Mając 33 lata, rozpoczął naukę łacińskiej gramatyki razem z dziećmi. Studiował w Alcalá, Salamance i Paryżu, gdzie zgromadził pierwszych towarzyszy. 15 sierpnia 1534 roku na Montmartre siedmiu z nich, w tym św. Franciszek Ksawery i św. Piotr Faber, złożyło wspólne śluby. Papież Paweł III zatwierdził Towarzystwo Jezusowe 27 września 1540 roku.
Nowatorstwo zakonu
Jezuici wyróżniali się nowatorskimi rozwiązaniami: brakiem stałego habitu i chóru, mobilnością zamiast stałości miejsca oraz dodatkowym ślubem posłuszeństwa papieżowi w sprawie misji. Za życia św. Ignacego zakon rozrósł się do około tysiąca członków. Początkowo nieplanowane zaangażowanie w szkolnictwo stało się głównym dziełem jezuitów. Św. Ignacy został kanonizowany 12 marca 1622 roku. Jego dewiza Ad maiorem Dei gloriam (ku większej chwale Boga) stała się symbolem zakonu, skracanym do czterech liter AMDG.
„Cóż bowiem za korzyść odniesie człowiek, choćby cały świat zyskał, a na swej duszy szkodę poniósł?”
Mt 16,26